Gabriel Garcia Marquez

Gabriel Garcia Marquez (1927 – 2014) to znany na całym świecie kolumbijski prozaik, który w 1982 został uhonorowany Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury. Akademia charakteryzowała twórczość pisarza jako „powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu”. Literat jest bowiem jednym z najbardziej znanych przedstawicieli nurtu realizmu magicznego.

Realizm magiczny – magia wewnętrznych światów ludzkiej egzystencji

Realizm magiczny to nurt literatury światowej, w którym świat rzeczywisty łączy się z fantastycznym. Historia bohaterów obudowana jest warstwą mitologii, oniryzmu i elementów baśniowych, które nie stanowią jednak jedynie tła dla przedstawianej fabuły. Elementy fantastyczne stanowią okno do odczytywania emocji, myśli i przeżyć bohaterów, budując jakby drugą warstwę odbioru dzieła literackiego. Mają jakoby zanikać i przeplatać ze światem rzeczywistym, wypełniając go.

Tendencja ta powstała na gruncie nurtu malarskiego w latach 20. XX wieku. Stanowi on inspirację dla twórców z całego świata, jednak powstał i pozostał szczególnie kojarzony z literaturą iberoamerykańską, której przedstawicielem jest Gabriel Garcia Marquez.

Innymi, znanymi przedstawicielami są: Michaił Bułhakow, Isabel Allende, Julio Cortazar, Italo Calvino, a w naszym kraju Brunon Schulz.

Najpopularniejsze powieści

  • Szarańcza” (1955) – pierwsza poważna powieść Marqueza, nawiązująca do greckiej tragedii Sofoklesa “Antygony”, to opowieść o miasteczku Mocondo i zemście jego mieszkańców na znienawidzonym lekarzu;
  • “Sto lat samotności” (1967) – arcydzieło literatury iberoamerykańskiej i światowej; historia sześciu pokoleń rodziny Buendiów, zamieszkujących Mocondo (miasteczko z powieści powyżej), którzy doświadczają wojny domowe, epidemii bezsenności czy deszczu żółtych kwiatów;
  • “Jesień patriarchy” (1975) – opowieść o fikcyjnym dyktatorze, osadzona w realiach iberoamerykańskich, pełna surrealizmu i fantastyki;
  • “Miłość w czasach zarazy” (1985) – opowieść o miłości i jej różnych obliczach – młodzieńczym zauroczeniu, małżeństwu z rozsądku, odnalezieniu prawdziwej namiętności i budowaniu dojrzałej relacji;
  • “Rzecz o mych smutnych dziwkach” (2004) – ostatnia książka Marqueza, opowieść o namiętności i uczuciu podstarzałego mężczyzny do młodej dziewicy.

Książki Marqueza na ekranie

Wiele z dzieł Gabriela Garcii Marqueza zostało zekranizowanych. Książki, które zainspirowały filmowców, to między innym:

  • „Kronika zapowiedzianej śmierci” (1987),
  • „Miłość w czasach zarazy”,
  • „O miłości i innych demonach” (2009),
  • „Rzecz o moich smutnych dziwkach” (2011).